Διδάγματα από τον Υβριδικό Πόλεμο της Κριμαίας (2014) - (:unkn) unknown (My University, 2023)
Η εργασία αποσκοπεί, μέσα από την περίπτωση της Κριμαίας, στην καλύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς της Ρωσίας στο εγγύς περιβάλλον της. Αρχικά, η εργασία καταδεικνύει ότι η έννοια του υβριδικού πολέμου δεν είναι διασαφηνισμένη εάν αποτελεί καινούργιο μοντέλο πολέμου. Ακόμα, επεξηγεί γιατί η Ρωσική «νέα γενιά πολέμου», που βασίζεται στη μυστικότητα και την ελάχιστη χρήση στρατιωτικών μέσων, δεν είναι ίδια με την Δυτική έννοια του υβριδικού πολέμου. Έπειτα, η εργασία αποτυπώνει τη ρωσική αντίληψη για το εγγύς περιβάλλον της και διατυπώνει την άποψη ότι η πολιτική θεωρία και οι πράξεις της Ρωσίας δείχνουν ότι επιδιώκει την επέκτασή της σε βάρος των γειτόνων της, την παγιοποίηση μιας σφαίρας επιρροής και την αποκατάσταση της δύναμής της στην Ευρασία. Στη συνέχεια, υποστηρίζεται ότι λόγοι της ρωσικής επέμβασης ήταν η επέκταση της επιρροής της, η επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η εγγενής γεωπολιτική της ανασφάλεια και η προστασία των Ρώσων που ζουν στο εξωτερικό. Όλα τα κοινώς αποδεκτά στοιχεία του υβριδικού πολέμου εφαρμόστηκαν πλήρως στην περίπτωση της Κριμαίας. Στο τέλος, η εργασία δείχνει ότι μετά τη ρωσική επέμβαση η εξουσία του Προέδρου Πούτιν ενδυναμώθηκε, ενώ η διεθνής εικόνα και η αξιοπιστία της χώρας πληγώθηκαν. Το ΝΑΤΟ ενίσχυσε τη συνεργασία του με την ΕΕ για θέματα Ευρωπαϊκής ασφάλειας και οι περισσότερες χώρες καταδίκασαν επίσημα τις ρωσικές ενέργειες στην Ουκρανία. Η εργασία επιβεβαιώνει τα κύρια επιχειρήματα των Δυτικών μελετητών σχετικά με την υβριδική φύση της περίπτωσης της Κριμαίας και εκθέτει τη ρωσική επιθετική συμπεριφορά στο εγγύς περιβάλλον της για την αύξηση της σφαίρας επιρροής της.

In the beginning, the study shows that the hybrid warfare concept is not totally framed and that key debates among scholars are whether it is a new concept or a concept at all. It also explains that the Russian notion of new generation warfare, or “Gerasimov Doctrine”, is based upon minimal use of military means and covertness and is not identical to the Western hybrid warfare concept. Next, it reflects the Russian perception about its near abroad and suggests that the political theory and actions of Russia pursue its national expansion over its neighbours, the establishment of a sphere of influence, and the restoration of its power in Eurasia. Following, it stresses that the main causes for Russia’s intervention were its will for expansion, the NATO and EU enlargement, its inherent geopolitical insecurity, and the protection of Russians living abroad. According to the analysis, all commonly accepted hybrid elements were fully applied under the specific settings of the Crimean case. Finally, the study displays that after the intervention Putin’s domestic power became more consolidated, while Russia’s international image and credibility were notably beaten. NATO revamped its cooperation with the EU on the European security and launched new initiatives, whereas most countries officially condemned the Russian destabilising acts. The study endorses the prevailing arguments of most of the Western scholars about the hybrid nature of the Crimean case and reveals the Russian antagonistic behaviour in its near abroad and its determination to increase its sphere of influence.
Keywords: Ρωσία, Ουκρανία, εγγύς περιβάλλον, επιρροή, επέκταση; Russia, Ukraine, near abroad, influence, expansion