Ηχοτοπία και Αφηγήσεις: Σύνθεση Ηλεκτροακουστικής Μουσικής / Ίχνος Μνήμη Λήθη - (:unkn) unknown (My University, 2024)
Η ερευνητική εργασία διερευνά σε θεωρητικό και τεχνικό επίπεδο, μια πιο σύγχρονη αντίληψη της πειραματικής – αυτοσχεδιαστικής δημιουργίας με βασικό εργαλείο το θόρυβο. Σκοπός είναι η κατανόηση και η απελευθέρωση και αισθητική του, ο συνδυασμός τεχνικών και ιδεών σύνθεσης, τα μέσα παραγωγής και επεξεργασίας του ηχητικού υλικού, τη δημιουργία, την παραγωγή και την καταστροφή ακουστών συστημάτων. Αντικείμενο μελέτης θα αποτελέσει ο θόρυβος ως αυθύπαρκτη συνθήκη στη φύση και στις επιστήμες, ως αίσθηση, γλώσσα, μέσο έκφρασης, αντίληψης και δημιουργίας. Μέσω της ιστορικής ανασκόπησης θεωρητικών, μουσικών και ερευνητών του ήχου ανά τα χρόνια, θα ερευνηθούν και θα εξεταστούν ανεξάρτητες πρακτικές και τεχνικές διαμόρφωσης του ήχου στα πλαίσια της παραγωγής του αλλά και σε σύγκριση με διάφορες μεθόδους, αντιλήψεις και πειράματα σε παραλληλία με τα τεχνολογικά επιτεύγματα άλλα και σε συνδυασμό με περιβάλλοντα και παράγοντες που διαμορφώνουν την ακουστική εμπειρία σε όλη της τη έκφανση. Έμφαση θα δοθεί σε πρακτικές επεξεργασίας του ήχου που αφορούν την ανατροφοδότηση, τη συνεχή επανάληψη, την αποσύνθεση, τη φθορά και την αναπλαισίωση με στόχο την θορυβοποίηση και την απομάκρυνση των ήχων από τη σημασία τους. Τη μεταφορά των ήχων από το συνειδητό στο υποσυνείδητο, από το γνώριμο στο ξένο, είτε αυτό είναι ανεξερεύνητο, άγνωστο είτε έχει οικειοποιηθεί, επικαλυφθεί εξαφανιστεί, ξεχαστεί, από το νέο πραγματικό. Επηρεασμένη από τη μνήμη και τη λήθη, τις συνεχείς και παράλληλες αλληλεπιδράσεις στη φύση, την αναπόφευκτη φθορά και το πέρασμα του χρόνου, της απόκτησης και του αγνώστου, της συνεχούς και αναγωγικής ακρόασης στοχεύω στη δημιουργία ενός ανατροφοδοτούμενου συστήματος που επαναλαμβάνεται αλλά ποτέ δεν είναι ίδιο, εξελίσσεται μικροδομικά ή μακροδομικά, από μέσα προς τα έξω και το αντίστροφο, από το γεμάτο καμβά στο λευκό, από το άτομο στο σύμπαν (μονάδα – σύστημα), από συμπεριφορά σε αταξία, το συγχρονισμός στην κρυστάλλωση, μέχρι που, αποσυντίθεται και χάνει τα ίχνη του στο όλον, αυτοκαταστρέφεται, αποδυναμώνεται από εξωτερικούς παράγοντες και σβήνει ή ενοποιείται.

The research paper investigates, on both theoretical and technical levels, a more contemporary understanding of experimental-improvisational creation with noise as the primary tool. The aim is to comprehend and liberate the aesthetic of noise, combining techniques and compositional ideas, the means of producing and processing sound material, and the creation, production, and destruction of audible systems. The study will focus on noise as an autonomous condition in nature and sciences, as a sensation, language, means of expression, perception, and creation. Through a historical review of theorists, musicians, and sound researchers over the years, independent practices and sound shaping techniques will be examined in the context of their production as well as in comparison with various methods, perceptions, and experiments in parallel with technological achievements and in conjunction with environments and factors shaping the acoustic experience in its entirety. Emphasis will be placed on sound processing practices involving feedback, continuous repetition, decomposition, decay, and reframing, aiming at noisification and detachment of sounds from their meaning. The transfer of sounds from the conscious to the subconscious, from the familiar to the foreign, whether it is unexplored, unknown, or has been appropriated, covered, disappeared, forgotten, from the new reality. Influenced by memory and oblivion, the continuous and parallel interactions in nature, the inevitable decay and passage of time, acquisition and the unknown, continuous and regressive listening, I aim to create a piece that repeats but is never the same, evolves microstructurally or macrostructurally, linearly to convey the logical continuity of the trace of memory and oblivion, from the individual to the universe (unit - system), from order to chaos, synchronization to crystallization, until it decomposes and loses its trace in the whole, self-destructs, weakens by external factors, and fades or unifies.
Soundscape Narratives: Electroacoustic Music Composition / Trace Memory Decay
Keywords: Ακρόαση, Ηχοτοπίο, Θόρυβος, Ίχνος, Μνήμη, Λήθη; Listening, Soundscape, Noise, Trace, Memory, Oblivion