ΣΧΕΣΗ ΒΙΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ : ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ XANA ΑΡΕΝΤ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΤΡΟΠΩΝ ΘΕΩΡΗΣΗΣ - (:unkn) unknown (My University, 2022)
Η Χάνα Άρεντ ήταν μια από τις κορυφαίες πολιτικούς θεωρητικούς του εικοστού αιώνα που μάχονταν με τον ρόλο της βίας στη δημόσια ζωή. Ωστόσο, είναι αξιοσημείωτο, παρά το γεγονός ότι ήταν ίσως το πιο πιεστικό ζήτημα της εποχής της, αυτό το θέμα σπάνια έχει διερευνηθεί. Στο Περί Βίας εμβαθύνει την κατανόησή μας για την αντίληψη της Άρεντ για το ρόλο της βίας, προσφέροντας μια κριτική ανάγνωση του έργου της και χρησιμοποιώντας το ως πρόκληση για να σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να εμπλακούμε με τις σύγχρονες ιδέες. Η Άρεντ γενικά πιστεύεται ότι αποκλείει τις πράξεις βίας από το «πολιτικό», με βάση την υποτιθέμενη εξιδανίκευση της αρχαίας δημοκρατικής πολιτικής. Ο Ashcroft υποστηρίζει ότι η Άρεντ έχει παρεξηγηθεί ευρέως τόσο από τους κριτικούς όσο και από τους υποστηρικτές σχετικά με αυτό. Εξετάζοντας τη σκέψη της Άρεντ για τη βία σε βασικά παραδείγματα πολιτικής πρακτικής όπως η σύγχρονη εβραϊκή πολιτική οι γαλλικές και αμερικανικές επαναστάσεις, υποστηρίζεται ότι αυτό που αντιτίθεται στην πολιτική βία λέει η Άρεντ είναι η χρήση βίας για τον καθορισμό της πολιτικής, μια ιδέα κεντρικής σημασίας για τη σύγχρονη κυριαρχία. Αυτό που επικρίνει η Άρεντ δεν είναι η βία αυτή καθαυτή, αλλά η κακή χρήση της βίας και οι παρερμηνεύσεις σχετικά με το τι είναι πολιτική. Η Άρεντ υποστήριξε ότι η βία δεν είναι μέρος του πολιτικής γιατί είναι εργαλειακή. Η θέση της έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο σύνολο μελετών, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων εμπίπτει στο πλαίσιο του χάσματος ρεαλισμού-φιλελεύθερου. Λαμβάνοντας αυτές τις συζητήσεις ως σημείο εκκίνησης, αυτό το δοκίμιο ασχολείται με τη βία στο έργο της Άρεντ από μια διαφορετική οπτική γωνία. Το ενδιαφέρον της δεν έγκειται στη θεωρία της Άρεντ για τη βία στον κόσμο, αλλά στη λειτουργία που επιτελούσε η βία στο έργο της, δηλαδή στον συστατικό ρόλο της βίας στη σκέψη της. Υποστηρίζει ότι η έννοια της βίας επέτρεψε στην Άρεντ να κάνει σημαντικές διακρίσεις που χρησιμεύουν για να καταλύσουν τις κατηγορίες που αποτελούν την πολιτική της φιλοσοφία και, ειδικότερα, τις κατηγορίες του δημόσιου και του ιδιωτικού. Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι η έννοια της βίας στο έργο της Άρεντ είναι το a priori υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα πρέπει να οριστούν τόσο το δημόσιο όσο και το ιδιωτικό πεδίο. Σε αυτή τη διπλωματική θα εξεταστούν οι βασικές θέσεις του βιβλίου της Άρεντ, Περί Βίας, καθώς και σύντομες αναλύσεις των θεωρημάτων της Άρεντ και τα αντίστοιχα παράδοξα.

Hannah Arendt was one of the leading political theorists of the twentieth century who grappled with the role of violence in public life. Yet remarkably, despite being perhaps the most pressing issue of its time, this topic has rarely been explored. In On Violence she deepens our understanding of Arendt's conception of the role of violence by offering a critical reading of her work and using it as a challenge to think about how we might engage with contemporary ideas. Arendt is generally thought to exclude acts of violence from the "political", based on her supposed idealization of ancient democratic politics. Ashcroft argues that Arendt has been widely misunderstood by both critics and proponents in this regard. Examining Arendt's thinking on violence in key examples of political practice such as contemporary Jewish politics and the French and American revolutions, it is argued that what Arendt opposes to political violence is the use of violence to determine politics, an idea central to modern sovereignty. What Arendt criticizes is not violence per se, but the misuse of violence and misinterpretations of what politics is. Arendt argued that violence is not part of politics because it is instrumental. Her position has spawned a vast body of scholarship, most of which falls within the realism-liberal divide. Taking these discussions as a point of departure, this essay addresses violence in Arendt's work from a different perspective. Her interest lies not in Arendt's theory of violence in the world, but in the function that violence performed in her work, that is, in the constitutive role of violence in her thought. She argues that the concept of violence allowed Arendt to make important distinctions that serve to catalyze the categories that make up her political philosophy and, in particular, the categories of public and private. More specifically, she argues that the concept of violence in Arendt's work is the a priori background against which both the public and private spheres should be defined. In this thesis, the main positions of Arendt's book, On Violence, will be examined, as well as brief analyzes of Arendt's theorems and the corresponding paradoxes.
POWER-VIOLENCE: ANALYSIS OF HANNAH AREND'S POSITIONS IN HER BOOK ON VIOLENCE AND CRITICISM OF VIEWING METHODS
Keywords: βία, εξουσία, ανάλυση; power, violence, analysis