Η κρίση των Ιμίων ως περίπτωση συλλογικού πένθους για την ελληνική κοινωνία - (:unkn) unknown (My University, 2022)
Η «Κρίση των Ιμίων» αποτέλεσε ένα επώδυνο, για την ελληνική πλευρά, επεισόδιο στην μακρά συνέχεια των σύγχρονων ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η διαδικασία χειρισμού της Κρίσης των Ιμίων αποτέλεσε χαρακτηριστική εκδήλωση των παθογενειών που χαρακτηρίζουν τόσο το ελληνικό κράτος, όσο και της ελληνικής κοινωνίας, της οποίας το κράτος αυτό αποτελεί την πολιτειακή έκφρασή της. Την επαύριον της Κρίσης των Ιμίων, η ελληνική κοινωνία βρέθηκε ελλιπώς πληροφορημένη σχετικά με τα καθέκαστα την νύχτα της 30ης προς 31η Ιανουαρίου 1996, καλούμενη να βιώσει την απώλεια τριών μελών των Ενόπλων της Δυνάμεων και ν’ αποδεχθεί τα τετελεσμένα. Αν και ουσιαστικά η ελληνική κυριαρχία δεν υπέστη κάποια απομείωση συνεπεία της Κρίσης, αφού ακόμη και τα όσα συμφωνήθηκαν την επόμενη χρονιά στην Μαδρίτη, δεν έθιγαν τύποις την ελληνική κυριαρχία, εν τούτοις ο όλος χειρισμός εκείνης της μοιραίας νύχτας αφύπνισε εφιάλτες του παρελθόντος, σε ό,τι αφορούσε στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, και οδήγησε σε συλλογικό άγχος και αβεβαιότητα. Παρά την φάση άρνησης, στην οποία εισήλθε η ελληνική κοινωνία, χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της οποίας υπήρξε η εκλογική επιβράβευση «αναδρομικά» της κυβέρνησης που χειρίστηκε την κρίση, εν τούτοις, βαθιά μέσα στο συλλογικό υποσυνείδητο της κοινωνίας των Ελλήνων πολιτών παρέμεινε μια «σκιά» και μια πικρία, η οποία συνέβαλε στο να βιωθεί εν τέλει η κρίση ως «συλλογικό» πένθος. Ακόμη χειρότερα, με ευθύνες των ελίτ της, η κοινωνία δεν βίωσε ολοκληρωμένα όλα τα στάδια αυτού του πένθους, μη κατορθώνοντας να εξάγει τα δέοντα συμπεράσματα, τα οποία καλείται στις μέρες μας ν’ ανακαλύψει εκ των υστέρων, μέσα από καταστάσεις οριακές που απαιτούν αυξημένη εγρήγορση.

The "Imia Crisis" was a painful, for the Greek side, episode in the long continuum of modern Greek-Turkish relations. The handling process of the Crisis was a typical manifestation of the pathologies characterizing both the Greek state and the Greek society, which constitutes the former’s political expression. The Greek society, in the post-Crisis period, found itself not only incompletely informed on what happened during the night of January 30-31, 1996 but also forced to experience, Greek society found itself incompletely informed about everything that happened on the night of January 30-31, 1996, called to experience the loss of three members of the Armed Forces and to accept what had been done. Although essentially Greek sovereignty did not suffer any decrease, formally, as a result of the Crisis, since what was agreed the following year in Madrid did not affect Greek sovereignty, nevertheless the whole handling of that fateful night awakened nightmares of the past, as far as the Greek-Turkish confrontation is concerned and led to collective anxiety and uncertainty. Although Greek society entered the phase of denial, the most characteristic example of which was the electoral reward "retrospectively" of the government that handled the crisis, however, the Greek citizens experienced without awareness the archetype of ‘shadow’ along with a bitterness deep within their personal unconscious, which contributed to finally experiencing the crisis as a "collective" mourning.
Keywords: Ίμια, κρίση, Σημίτης, Λυμπέρης, σύγκρουση, επικοινωνία, διαπολιτισμική.; Imia, crisis, Simitis, Lymperis, commynication, intercultural.